
Zapalenie gruczołu krokowego jest ostrą lub przewlekłą chorobą zapalną gruczołu krokowego.
Patologia jest powszechna, ponieważ jest powodem ponad jednej trzeciej wizyt mężczyzn u urologa.
W ostatnich latach obserwuje się wzrost częstości występowania zapalenia gruczołu krokowego. Prawdopodobnie sprzyja temu siedzący tryb życia, który prowadzi do zastoju krwi w narządach miednicy, nieregularnego życia seksualnego, wad układu odpornościowego i innych czynników.
Z naszego artykułu dowiesz się, czym jest zapalenie gruczołu krokowego, dlaczego i jak się rozwija, objawy kliniczne, zasady diagnostyki i leczenia tej patologii, w której ogromne znaczenie mają również techniki fizjoterapeutyczne.
Dlaczego i jak rozwija się choroba
Znanych jest wiele przyczyn zapalenia gruczołu krokowego i z reguły pojawia się ono w wyniku oddziaływania kilku z nich na gruczoł krokowy.
Istnieje koncepcja bakteryjnego i abakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego.
Gruczoł krokowy wydziela płyn, który ma szkodliwy wpływ na bakterie, to znaczy zdrowy narząd nie zawiera mikroorganizmów. Naruszenie funkcji gruczołu lub jakiekolwiek zmiany w jego strukturze stają się warunkami wstępnymi rozwoju procesu zakaźnego, to znaczy w rzeczywistości są wtórne.
Najczęstsze czynniki wywołujące zapalenie gruczołu krokowego:
- coli;
- pseudomona;
- Klebsiella;
- Odmieniec;
- enterokoki;
- maczugowców;
- niektóre gronkowce;
- mykoplazma;
- chlamydie;
- Trichomonas.
Zakażenie dostaje się do gruczołu krokowego na różne sposoby:
- unosi się wzdłuż cewki moczowej (z zapaleniem cewki moczowej lub podczas cewnikowania, bougienage pęcherza);
- z przepływem krwi z odległych ognisk infekcji (w przypadku zapalenia płuc, zapalenia migdałków, próchnicy i innych chorób);
- z przepływem limfy w chorobach zapalnych narządów znajdujących się w pobliżu gruczołu krokowego (zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie odbytnicy, zapalenie jąder, hemoroidy i inne).
Głównym czynnikiem przyczyniającym się do rozwoju zapalenia gruczołu krokowego jest zastój krwi żylnej w narządach miednicy - prowadzi to do upośledzenia dopływu krwi do gruczołu krokowego i późniejszej reakcji zapalnej.
Nieregularne życie seksualne i niepełny stosunek płciowy również zwiększają ryzyko rozwoju stanu zapalnego w gruczole krokowym, ponieważ w tym przypadku nie dochodzi do odpływu wydzieliny z mieszków włosowych - ulega ona stagnacji, stając się dobrym środowiskiem do rozprzestrzeniania się infekcji. Ponadto zastój wydzieliny zostaje częściowo wchłonięty do krwi, stając się antygenem – organizm zaczyna wytwarzać przeciwko niemu przeciwciała – rozwija się proces autoimmunologiczny.
Rodzaje zapalenia prostaty
W zależności od charakteru przebiegu klinicznego wyróżnia się ostre i przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego.
Do 10% przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego ma charakter bakteryjny, 90-95% to abakteryjny proces zapalny.
Ten ostatni z kolei klasyfikuje się według składu:
- ze wzrostem poziomu leukocytów w wydzielinie;
- bez zwiększania poziomu leukocytów w wydzielinie.
Niektórzy eksperci identyfikują inną postać choroby - bezobjawowe zapalenie gruczołu krokowego, ale inni nie biorą pod uwagę istnienia takiej możliwości i uważają tę patologię za ból mięśni, a nie chorobę prostaty.
Objawy
Obraz kliniczny ostrych i przewlekłych postaci choroby jest inny, dlatego rozważymy każdą z nich osobno.
Ostre zapalenie prostaty
Wyróżnia się następujące formy (etapy):
- Nieżyt (częściowo dotknięta ściana przewodów wydalniczych komórek prostaty). Występuje bez wyraźnych objawów. Stan pacjenta jest zadowalający; temperatura ciała mieści się w granicach normy lub wzrasta do wartości podgorączkowych. Mężczyzna skarży się na okresowe uczucie ciężkości w kroczu, najbardziej nasilone w pozycji siedzącej i łagodny ból. Czasami oddawanie moczu staje się nieco częstsze. Proces ten można rozwiązać na jeden z dwóch sposobów: albo ustępuje samoistnie po 10-14 dniach, albo przekształca się w pęcherzykowe zapalenie gruczołu krokowego.
- Pęcherzykowy (dotyczy to pojedynczych gron (komórek gruczołowych) prostaty). Choroba zaczyna się ostro wraz ze wzrostem temperatury ciała do poziomu gorączkowego (38-39 ° C) i dreszczami. Pacjenci skarżą się na intensywny ból bólowy w okolicy krocza, w tym odbytu i prącia, ból podczas wypróżnień. Oddawanie moczu jest bolesne, częste i w niektórych przypadkach trudne. Na tym etapie pacjent musi otrzymać odpowiednie leczenie – jeśli zostanie rozpoczęte w odpowiednim czasie, po tygodniu objawy choroby ustąpią, a osoba wróci do zdrowia. Jeśli nie ma pełnoprawnej terapii, proces patologiczny rozwija się dalej i przekształca się w miąższowe zapalenie gruczołu krokowego.
- Miąższowy (większość gron, ich przewody wydalnicze i tkanka śródmiąższowa biorą udział w procesie patologicznym). Choroba ma ciężki przebieg: temperatura ciała pacjenta wzrasta do 40°C i więcej, drży, występuje silne osłabienie, brak apetytu. Odczuwa silny ból w kroczu i odbytnicy, zwłaszcza podczas siedzenia i podczas wypróżnień. Gruczoł krokowy jest mocno spuchnięty, światło przewodów wydalniczych jest zatkane ropną i śluzową wydzieliną, która nie ma drogi odpływu; Prostata jest powiększona i napięta. Oddawanie moczu jest trudne, w niektórych przypadkach występuje ostre zatrzymanie, a także zatrzymanie stolca i gazów. Jeśli tkanka miednicy jest zaangażowana w proces patologiczny, pacjent zauważa dokuczliwy ból w podbrzuszu, często pulsujący, a jego stan się pogarsza.
- Ropień prostaty (wnęka w jego wnętrzu wypełniona ropnymi masami). Płynie ciężko; objawy zatrucia są wyraźnie wyrażone - temperatura ciała wzrasta do 40 ° C i więcej, pacjent jest ospały, słaby, ma zaburzenia świadomości, majaczy. Istnieją wszystkie oznaki miąższowego stadium choroby, ale są one bardziej wyraźne i występuje napromienianie bólu w kierunku zmiany chorobowej. Na etapie powstawania ropnia stan pacjenta jest ciężki, objawy są intensywne. Kiedy ropień już się utworzył i ogranicza się do sąsiadujących tkanek, pacjent czuje się lepiej i wierzy, że wraca do zdrowia, chociaż wcale tak nie jest. Jeśli ropień pęknie, ropne masy rozprzestrzenią się na tkanki i narządy miednicy - rozwija się ropowica, a przy braku szybkiej opieki medycznej - wstrząs bakteryjny, urosepsa.
Przewlekłe zapalenie prostaty

Głównymi objawami zapalenia gruczołu krokowego są zaburzenia układu moczowego i ból gruczołu krokowego.
Choroba występuje falowo, na przemian z okresem aktywnym i etapem remisji. Jest jeszcze jedna faza - ukryta (gdy występują kliniczne objawy choroby, ale nie są one wyraźnie wyrażone).
Wszystkie objawy przewlekłego zapalenia prostaty można połączyć w cztery duże grupy:
- Zespół bólowy. Jest to jeden z wiodących objawów klinicznych tej patologii. Ból może wystąpić w spoczynku, podczas oddawania moczu lub stosunku płciowego. Jego intensywność jest bardzo zróżnicowana, od ledwo zauważalnego uczucia dyskomfortu, ciężkości, po rozdzierające. Ból zlokalizowany jest w okolicy samej prostaty, często promieniując do kości krzyżowej, krocza, jąder, prącia lub odbytnicy.
- Zaburzenia układu moczowego. Są one różne u różnych pacjentów. Oddawanie moczu może być częste, trudne, ze słabym strumieniem i bolesne w różnym stopniu. Może wystąpić nagła potrzeba oddania moczu.
- Zaburzenia funkcji seksualnych. Może wystąpić ból erekcji, osłabienie lub przedwczesny wytrysk.
- Zaburzenia neurologiczne. Należą do nich senność w ciągu dnia, zmęczenie, ogólne osłabienie, zły sen w nocy, zawroty głowy, pocenie się, zmniejszona zdolność do pracy i postrzegania nowych informacji.
Konsekwencją przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego może być stwardnienie gruczołu krokowego – zastąpienie części lub całego narządu tkanką bliznowatą. Pacjent skarży się na długotrwałe oddawanie moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, cienką strużkę moczu, tępy, łagodny ból w kroczu, nad łonem i w odbytnicy.
Zasady diagnostyczne

Aby podejrzewać u pacjenta ostre zapalenie gruczołu krokowego, wystarczy, że lekarz wysłucha i oceni jego dolegliwości, historię życia i choroby, a także wykona cyfrowe badanie gruczołu krokowego przez odbyt (specjalista stwierdzi powiększoną prostatę, bolesną przy dotyku).
Badanie ultrasonograficzne, które przeprowadza się poprzez wprowadzenie czujnika do odbytnicy, pomoże potwierdzić diagnozę.
W diagnostyce przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego duże znaczenie mają także dane uzyskane z wywiadu z pacjentem oraz wyniki badania palpacyjnego odbytnicy. Charakter zmian w gruczole w tej postaci choroby będzie inny: jeden lub oba płaty są powiększone, mają konsystencję ciasta, z indywidualnymi obszarami zagęszczenia, a napięcie narządu jest zmniejszone. Jeśli wystąpi stwardnienie prostaty, definiuje się je jako formację o gęstości zbliżonej do chrząstki. Z reguły gruczoł na obwodzie jest gęstszy niż w środku (zjawisko to nazywa się „objawem sierpa”).
Aby wyjaśnić diagnozę, pacjentowi można przepisać:
- Badanie wydzieliny prostaty pod mikroskopem (będzie w niej podwyższony poziom leukocytów, podłoże będzie zasadowe, a poziom makrofagów też będzie wyższy niż normalnie) i posiew na pożywkę (prawdopodobnie wyrosną na niej kultury bakterii wywołujących chorobę).
- Próbka moczu z trzech szklanek (w trzeciej porcji poziom leukocytów będzie powyżej normy, a w dwóch pozostałych nie przekroczy swoich limitów).
- Badanie ejakulatu (zwiększa się poziom leukocytów i erytrocytów, wykrywane są bakterie).
- USG prostaty z kolorowym dopplerem lub bez. Można je przeprowadzić dowolną metodą, jednak najcenniejsze pod względem informacyjnym jest badanie przez odbyt (przezodbytniczy).
- Biopsja prostaty. Nakłucie wykonuje się podczas badania USG przezodbytniczego. Najbardziej pouczająca metoda diagnostyczna, ale nie jest powszechnie stosowana.
Diagnostyka różnicowa
Podczas diagnostyki ważne jest, aby lekarz miał na uwadze choroby, które mogą wystąpić podobnie do ostrego i przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego, a w szczególności:
- zapalenie cewki moczowej;
- zapalenie pęcherza;
- gruźlica prostaty;
- rak prostaty;
- gruczolak lub łagodny rozrost prostaty;
- choroby odbytnicy.
W celu diagnostyki różnicowej, w wątpliwych przypadkach, pacjentowi przepisuje się dodatkowe metody badawcze.
Taktyka leczenia
W zależności od konkretnej sytuacji klinicznej leczenie może być prowadzone ambulatoryjnie lub szpitalnie, zachowawczo lub operacyjnie. W okresie podostrym i w okresie remisji choroby dobrym uzupełnieniem leczenia jest terapia czynnikami fizykalnymi.
W ostrej postaci choroby pacjent powinien leżeć w łóżku, jeść lekkostrawne posiłki i pić dużo wody.
Można mu przepisać leki z następujących grup:
- antybiotyki (lub o szerokim spektrum - cefalosporyny, aminoglikozydy lub biorąc pod uwagę wrażliwość mikroorganizmów na konkretny lek);
- w celu detoksykacji - wlew roztworów;
- w celu zmniejszenia aktywności procesu zapalnego, zmniejszenia obrzęku i łagodzenia bólu - NLPZ;
- w celu złagodzenia skurczów mięśni gładkich prostaty i dróg moczowych - leki przeciwskurczowe;
- w celu wzmocnienia funkcji odpornościowych - immunomodulatory;
- w celu zmniejszenia alergenności organizmu - leki przeciwhistaminowe;
- w celu normalizacji oddawania moczu - alfa-blokery;
- w celu normalizacji krążenia krwi w gruczole dotkniętym przewlekłym zapaleniem - preparaty pochodzenia biologicznego;
- w celu aktywacji procesów naprawczych - enzymy proteolityczne;
- na zaburzenia hormonalne – hormonalna terapia zastępcza.
Jeśli w gruczole krokowym utworzył się ropień, wymaga on pilnej interwencji chirurgicznej. Leczenie chirurgiczne prowadzi się także w przypadku stwardnienia prostaty.
Fizjoterapia

Pacjentom cierpiącym na zapalenie gruczołu krokowego można przepisać masaż prostaty.
Fizjoterapia jest szeroko stosowana w przypadku zapalenia gruczołu krokowego. Jej metody służą następującym celom:
- zmniejszyć aktywność procesu zapalnego lub całkowicie go wyeliminować;
- zmniejszyć nasilenie bólu;
- wyeliminować zatory w gruczole krokowym, przywrócić w nim prawidłowy przepływ krwi;
- spowolnić proces stwardnienia tkanki prostaty;
- poprawić funkcje odporności lokalnej i ogólnej.
Pacjentowi można przepisać następujące metody leczenia fizykalnego:
- O działaniu przeciwzapalnym:
- terapia ultradźwiękowa;
- Terapia mikrofalowa;
- Terapia UHF;
- laseroterapia na podczerwień (efekt przeprowadzany jest na krocze, prącie lub naczynia udowe; oprócz działania przeciwzapalnego zabieg aktywuje procesy odbudowy uszkodzonych tkanek);
- ultrafonoforeza leków przeciwbakteryjnych (zapewnia głęboką penetrację leku do tkanek, tworząc wysokie stężenie w ognisku patologicznym; ultradźwięki wzmacniają działanie antybiotyku).
- O działaniu przeciwbólowym:
- elektroforeza środków przeciwbólowych (w szczególności nowokainy);
- terapia diadynamiczna;
- terapia prądem modulowanym sinusoidalnie, czyli terapia SMT (oprócz tłumienia bólu, wpływa na napięcie gruczołu krokowego, normalizując je, a także poprawia przepływ krwi w naczyniach zaopatrujących prostatę);
- Napromienianie Uralu w dawkach rumieniowych.
- Zapobieganie stwardnieniu tkanek:
- masaż prostaty (poprawia odpływ wydzieliny z jej komórek i aktywuje przepływ krwi w jej naczyniach; metoda jest przeciwwskazana w przypadku dużych hemoroidów, szczelin odbytu, miejsc bolesnych lub guzków prostaty);
- elektroforeza enzymów proteolitycznych (aloes) lub jodek potasu (techniką poprzeczną);
- magnetoterapia (aktywuje przepływ krwi w naczyniach prostaty i procesy odbudowy uszkodzonych tkanek, poprawia płynność krwi);
- Terapia SMT (rozszerza naczynia krwionośne, przywraca funkcje seksualne);
- peloidoterapia (wykorzystuje się torf i błoto; zabieg poprawia mikrokrążenie i aktywuje procesy regeneracyjne);
- kąpiele siarkowodorowe (szczególnie wskazane przy silnych przekrwieniach miednicy);
- mikrolewatywy z wodą siarkowodorową z nowokainą.
- Wzmocnienie funkcji odpornościowych:
- elektroforeza leków immunomodulujących – aktywuje odporność ogólną i miejscową;
- aeroterapia;
- talasoterapia (korzystnie oddziałuje na układ nerwowy, zwiększa zdolności adaptacyjne organizmu).
Wśród nietradycyjnych metod leczenia przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego można zastosować hirudoterapię i akupunkturę. Stosuje się także fizjoterapię.
W niektórych przypadkach klinicznych nie zaleca się fizjoterapii. Są to:
- nowotwory złośliwe prostaty;
- gruczolak (lub łagodny rozrost) III stopnia prostaty.
Leczenie uzdrowiskowe
Osobom cierpiącym na przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego w fazie remisji można zalecić leczenie sanatoryjne.
Leczenie w sanatoriach jest przeciwwskazane w przypadku gruźliczego zapalenia gruczołu krokowego, zwężenia cewki moczowej, patologii nowotworowej lub gruczolaka prostaty w III stopniu zaawansowania.
Zapobieganie i rokowanie
Zapobieganie ostremu zapaleniu gruczołu krokowego polega na zapobieganiu wpływowi na organizm wszystkich czynników wywołujących chorobę (to znaczy, że mężczyzna powinien prowadzić aktywny tryb życia, regularnie odbywać stosunki płciowe, szybko leczyć zapalenie cewki moczowej i zapalenie pęcherza moczowego, zapobiegając rozprzestrzenianiu się procesu zakaźnego na gruczoł krokowy). W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia gruczołu krokowego, aby zapobiec jego przekształceniu w zapalenie przewlekłe, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską i poddać się odpowiedniemu leczeniu.
Zapobieganie nawrotom obejmuje wszystkie opisane powyżej środki oraz okresowe kursy leczenia przeciw nawrotom przepisane przez lekarza.
Prognozy dla początkowych stadiów ostrego zapalenia gruczołu krokowego, pod warunkiem, że w odpowiednim czasie zwrócisz się o pomoc do specjalisty, są korzystne - choroba kończy się całkowitym wyzdrowieniem. Jeśli choroba jest zaawansowana i rozwinęła się urosepsa, rokowanie jest wątpliwe – śmierć jest bardzo prawdopodobna.
Rokowanie w przypadku przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego jest stosunkowo korzystne – pozbycie się choroby jest prawie niemożliwe, nie prowadzi ona jednak do śmierci, lecz występuje z częstymi nawrotami, co znacznie pogarsza jakość życia pacjenta.
Wniosek
Zapalenie gruczołu krokowego może występować w postaci ostrej lub przewlekłej. W każdym razie wymaga terminowego, odpowiedniego, kompleksowego leczenia, w którym ważną rolę odgrywają również techniki fizjoterapeutyczne.




















